بیماری Asperger: این اصطلاح امروز به چه معناست و چرا ASD یک بیماری نیست

اگر عبارت "asbergers disease" را جست‌وجو کرده‌اید، احتمالاً در تلاشید سندرم Asperger، اوتیسم، ASD یا الگویی از ویژگی‌ها را که در خودتان یا فرد نزدیکی مشاهده کرده‌اید درک کنید. املای آنلاین آن متفاوت است و زبانش می‌تواند گیج‌کننده باشد. مهم‌ترین نقطه شروع این است: Asperger دیگر در بسیاری از جاها به عنوان یک برچسب بالینی جداگانه به کار نمی‌رود، و ASD به معنای رایج کلمه یک بیماری نیست. این یک تفاوت عصبی-رشدی است که می‌تواند ارتباط، تجربه حسی، روتین‌ها، علایق و نیازهای حمایتی یک فرد را شکل دهد. اگر می‌خواهید راهی ملایم برای سامان دادن به آنچه مشاهده کرده‌اید داشته باشید، ابزارهای خوداندیشی ASD می‌تواند گامی مفید در آغاز راه باشد، در حالی که بررسی می‌کنید آیا ارزیابی تخصصی نیز می‌تواند کمک کند.

فضای آرام خوداندیشی ASD

وقتی مردم می‌گویند "بیماری Asperger" معمولاً چه منظوری دارند

"بیماری Asperger" یک عبارت جست‌وجوی رایج است، اما یک املای نادرست را با یک اندیشه قدیمی درهم می‌آمیزد. معمولاً منظور مردم سندرم Asperger یا اختلال طیف اوتیسم است. در زبان بالینی امروز ایالات متحده، افرادی که روزگاری ممکن بود برچسب Asperger دریافت کنند، امروزه معمولاً در چارچوب اختلال طیف اوتیسم درک می‌شوند، اغلب با نیاز حمایتی کمتر، و بدون اختلال هوشی یا اختلال زبانی در دوران اولیه.

این تغییر از این رو اهمیت دارد که واژه "بیماری" می‌تواند تداعی‌گر عفونت، زوال، یا چیزی باشد که باید "از بین برود". اوتیسم را بهتر می‌توان یک تفاوت مادام‌العمر در رشد و پردازش اطلاعات دانست. این تفاوت می‌تواند چالش‌های واقعی به همراه داشته باشد، از جمله فشار اجتماعی، بار حسی بیش از حد، اضطراب در برابر ناپیش‌بینی، و فرسودگی ناشی از ماسک‌زنی (masking). همچنین می‌تواند نقاط قوتی به همراه داشته باشد، مانند تشخیص الگو، صداقت، تمرکز عمیق، حافظه دقیق جزئیات، و تعهد قوی به علایق معنادار.

مهربان‌ترین پرسش این نیست که "من چه مشکلی دارم؟". پرسش دقیق‌تر این است: "چه الگوهایی با زندگی من سازگار است؟ چه حمایت‌هایی ممکن است کمک کند؟ و چه زبانی برایم محترمانه به نظر می‌رسد؟"

Asperger، ASD و اوتیسم سطح ۱

سندرم Asperger زمانی جدا از سایر تصویرهای مرتبط با اوتیسم توصیف می‌شد. از زمان تغییر DSM-5 در سال ۲۰۱۳، آن دسته‌بندی‌ها عموماً در اختلال طیف اوتیسم ادغام شده‌اند. اما این به معنای محو کردن تاریخچه افراد نیست. برخی از بزرگسالان همچنان از واژه Asperger استفاده می‌کنند، چون نامی است که در برگه‌های اولیه‌شان ثبت شده، چون به آن‌ها کمک می‌کند تجربه خودشان را توضیح دهند، یا چون خودشان را با این عنوان هم‌هویت می‌دانند.

سطح‌های ASD معمولاً برای توصیف نیازهای حمایتی به کار می‌روند، نه برای ارزشمندی یا توانایی یک فرد. اوتیسم سطح ۱ معمولاً یعنی فرد به حمایت نیاز دارد، اما می‌تواند روان صحبت کند، مستقل زندگی کند، درس بخواند، کار کند، و روابط را حفظ نماید. با این حال آن حمایت هنوز هم می‌تواند مهم باشد. یک فرد ممکن است از بیرون "خوب" به نظر برسد، اما درون خود انرژی عظیمی را صرف تعبیر ظرایف اجتماعی، تحمل ورودی‌های حسی، جابه‌جایی بین تکالیف، یا بهبود پس از روزهای شلوغ کند.

همچنین مفید است که زبان هویت را از زبان بالینی جدا کنیم. برخی از افراد عبارت "فرد اوتیستیک" (autistic person) را ترجیح می‌دهند. برخی دیگر عبارت "فرد دارای اوتیسم" را ترجیح می‌دهند، یا همچنان از خودنام "Aspie" استفاده می‌کنند. انتخاب محترمانه این است که تا حد امکان از ترجیح خود فرد پیروی کنیم.

ویژگی‌های طیف و نیازهای حمایتی

۱۲ نشانه که اغلب با Asperger در بزرگسالان مرتبط دانسته می‌شود

هیچ فهرست رسمی "۱۲ نشانه" وجود ندارد که بتواند تعیین کند آیا فردی اوتیستیک هست یا نه. با این حال، بسیاری از بزرگسالانی که با سندرم Asperger در بزرگسالی احساس همدلی می‌کنند، الگوهایی از این دست را مشاهده می‌کنند:

  1. خسته‌کننده یا گیج‌کننده یافتن قوای اجتماعی نانوشته.
  2. درک تحت‌اللفظی زبان، به ویژه زیر فشار.
  3. ترجیح ارتباط مستقیم و شفاف.
  4. داشتن علایق شدید که حس انرژی یا آرامش ایجاد می‌کنند.
  5. نیاز به روتین، پیش‌بینی‌پذیری، یا آمادگی اضافه پیش از تغییر.
  6. احساس غرق‌شدن در برابر صدا، نور، بو، بافت لباس، یا ازدحام.
  7. تمرین گفت‌وگو در ذهن پیش از وقوع، یا بازپخش آن پس از وقوع.
  8. از دست دادن حالات چهره ظریف، تغییر لحن، یا اشاره‌های غیرمستقیم.
  9. صحبت کردن مفصل درباره موضوعات مورد علاقه و دشواری در تشخیص زمان توقف.
  10. به کارگیری راهبردهای ماسک‌زنی برای ظاهر شدن از نظر اجتماعی "طبیعی‌تر".
  11. تجربه shutdown، meltdown، یا تحریک‌پذیری پس از بار حسی بیش از حد.
  12. سال‌ها احساس "متفاوت" داشتن بدون یافتن واژه‌ای مناسب برای توصیف آن.

این ویژگی‌ها می‌توانند ترکیب‌های گوناگونی داشته باشند. یک بزرگسال ممکن است از نظر اجتماعی دارای انگیزه باشد، اما در اثر رمزگشایی پیوسته فرسوده شود. دیگری ممکن است از تنهایی لذت ببرد و در کار متمرکز بیش از هر زمان دیگری احساس زنده بودن کند. سومی ممکن است در کنار دوستان نزدیک گرم و پرحرف باشد، اما در گروه‌ها ساکت. ویژگی‌های طیف اوتیسم یک تیپ شخصیتی واحد نیستند.

اگر چند الگو برایتان آشنا به نظر می‌رسد، یک تجربه ساختارمند Aspie Quiz می‌تواند به شما کمک کند آن‌ها را به شیوه‌ای منظم‌تر بازتاب دهید. نباید آن را به عنوان پاسخ نهایی تلقی کرد، اما می‌تواند زبانی برای مشاهدات شما و گفت‌وگوهای آتی با یک متخصص واجد شرایط فراهم کند.

چه چیزی باعث سندرم Asperger یا ASD می‌شود؟

مردم اغلب می‌پرسند چه چیزی باعث سندرم Asperger می‌شود. متعادل‌ترین پاسخ این است: به نظر می‌رسد ASD دربرگیرنده ترکیبی از عوامل ژنتیکی، زیستی و محیطی است که بر رشد اولیه مغز اثر می‌گذارند. یک علت واحد وجود ندارد که بتواند همه افراد اوتیستیک را توضیح دهد.

الگوهای خانوادگی می‌توانند اهمیت داشته باشند. پژوهش‌ها از دیرباز نشان داده‌اند که ژنتیک نقش مهمی ایفا می‌کند، و برخی از افراد خویشاوندانی با ویژگی‌های مشابه دارند، حتی اگر آن خویشاوندان هرگز ارزیابی رسمی نشده باشند. برخی از وضعیت‌های ژنتیکی یا کروموزومی خاص نیز می‌توانند با ASD مرتبط باشند. عوامل دیگر، مانند عوارض پیرامون زایمان یا بالابودن سن والدین، به عنوان عوامل احتمالی سهم‌گذار در خطر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند.

آنچه باید به روشنی گفته شود به همان اندازه اهمیت دارد: اوتیسم با تربیت نامناسب، ضعف شخصیت، تنبلی، یا بی‌انضباطی ایجاد نمی‌شود. برای بزرگسالانی که با شنیدن چنین توضیحاتی بزرگ شده‌اند، جایگزینی سرزنش با اطلاعات دقیق می‌تواند آرامشی خاموش اما عمیق باشد.

یک فرد دارای Asperger چگونه است؟

یک "فرد Asperger" واحد وجود ندارد. فردی که با این تصویر احساس همخوانی می‌کند، ممکن است پرحرف یا ساکت باشد، هنری یا فنی، بسیار مستقل یا نیازمند حمایت عملی منظم. نخ مشترک معمولاً شخصیت نیست، بلکه الگویی از تفاوت ارتباط اجتماعی، تفاوت پردازش حسی، علایق متمرکز، و دستگاه عصبی‌ای است که ممکن است در برابر ناپیش‌بینی یا بار حسی بیش از حد واکنش قوی نشان دهد.

در زندگی روزمره، این ممکن است چنین جلوه کند:

  • خواستن انتظارات روشن پیش از یک جلسه، سفر، یا رویداد اجتماعی.
  • احساس راحتی بیشتر در گفت‌وگوی یک‌به‌یک نسبت به فضاهای گروهی پرشتاب.
  • وفاداری و صداقت عمیق، در حالی که گاه نشانه‌های اجتماعی غیرمستقیم را از دست می‌دهد.
  • نیاز به زمان بازیابی پس از سر و صدا، نور شدید، چندوظیفگی، یا تعارض.
  • داشتن حس قوی عدالت و ناراحتی هنگامی که قوانین ناسازگار به نظر می‌رسند.

بسیاری از بزرگسالان همچنین جدایی میان تجربه درونی و ظاهر بیرونی را توصیف می‌کنند. دیگران ممکن است شایستگی ببینند، در حالی که فرد به طور خصوصی در حال مدیریت خستگی، فشار حسی، یا فشار "اجتماعی راحت بودن" است. این فاصله یکی از دلایلی است که چرا خودشناسی تا این حد اهمیت دارد.

برنامه‌ریزی حسی و اجتماعی بزرگسالان

Asperger، مشکلات خشم، و بار هیجانی بیش از حد

"مشکلات خشم در سندرم Asperger" یکی دیگر از جست‌وجوهای رایج است. کمک‌کننده‌تر است که به جای فرض کردن این‌که خشم یک ویژگی تعیین‌کننده است، در قالب بار حسی بیش از حد، فشار ارتباط، و نیازهای حمایتی برآورده نشده بیندیشیم.

برخی از بزرگسالان اوتیستیک هنگام انباشته شدن خواسته‌های بسیار، تحریک‌پذیر یا منفجر می‌شوند: نور شدید، سردرگمی اجتماعی، تغییر ناگهانی، گرسنگی، درد، کمبود خواب، یا سوءتفاهم‌های مکرر. برخی دیگر در عوض "خاموش" می‌شوند و ساکت، منجمد، یا در صحبت کردن دشوار می‌شوند. این واکنش‌ها نقص شخصیتی نیستند، اما همچنان می‌توانند بر روابط و زندگی روزمره اثر بگذارند.

حمایت عملی اغلب با ثبت الگو آغاز می‌شود. پیش از آن واکنش چه رخ داده بود؟ آیا ورودی حسی، ابهام، وقفه، فشار برای تغییر تکلیف، یا ماسک‌زنی طولانی وجود داشت؟ پس از آن چه چیزی کمک کرد: سکوت، حرکت، فشار عمیق، ارتباط نوشتاری، یک برنامه قابل پیش‌بینی، یا زمان تنهایی؟

هنگامی که خشم احساس ناامنی می‌کند، مکرر است، یا ترمیم آن پس از وقوع دشوار است، عاقلانه است که از یک متخصص سلامت روان واجد شرایط و آشنا با اوتیسم کمک بگیرید. حمایت می‌تواند روی مهارت‌های تنظیم هیجان، برنامه‌های ارتباطی، تغییرات محیطی، و اضطراب یا ترومای هم‌زمان در صورت وجود متمرکز شود.

چرا برخی افراد واژه "Asperger" را توهین‌آمیز می‌دانند

جست‌وجوهای "Asperger چرا توهین‌آمیز است" اغلب از سوی افرادی است که در تلاش‌اند به کسی آزاری نرسانند. چند دلیل وجود دارد که چرا این واژه می‌تواند حساس باشد.

اول این‌که این واژه به خود Hans Asperger پیوند خورده است؛ نقشی تاریخی او به شدت مورد انتقاد بوده است، به دلیل ارتباط با سیاست‌های دوره نازی و آسیب به کودکان دارای معلولیت. برای برخی از افراد اوتیستیک و خانواده‌هایشان، این تاریخچه نام را به چیزی دردناک تبدیل می‌کند.

دوم این‌که، گاهی از Asperger برای ایجاد یک سلسله‌مراتب در درون دنیای اوتیسم استفاده شده است: این‌جا افراد "عملکرد بالا"، آن‌جا افراد "اوتیستیک‌تر". بسیاری از مدافعان اوتیسم اشاره می‌کنند که برچسب‌های عملکردی می‌توانند نیازهای حمایتی واقعی را پنهان کنند، یا افراد با نیاز حمایتی بالاتر را به کلیشه‌ها کاهش دهند.

سوم این‌که زبان بالینی تغییر کرده است. در بسیاری از فضاهای حرفه‌ای امروز، اختلال طیف اوتیسم اصطلاح فراگیرتر است.

در عین حال، برخی افراد همچنان خود را با Asperger هم‌هویت می‌دانند، به ویژه اگر این واژه پس از سال‌ها سردرگمی به درک خودشان کمک کرده باشد. رویکرد محترمانه این است که در آموزش عمومی از زبان روزآمد و دقیق استفاده کنیم، و همزمان به واژه‌ای که فرد برای زندگی خودش برمی‌گزیند احترام بگذاریم.

انتخاب‌های زبانی محترمانه درباره اوتیسم

افراد مشهور، بازنمایی، و احتیاط

"افراد مشهور دارای سندرم Asperger" یک جست‌وجوی محبوب است، زیرا دیدن بازنمایی می‌تواند آرامش‌بخش باشد. دیدن هنرمندان، دانشمندان، نویسندگان، کارآفرینان و چهره‌های عمومی که متفاوت می‌اندیشند و مشارکتی معنادار دارند، می‌تواند کمک‌کننده باشد.

با این حال، فهرست افراد مشهور باید با احتیاط برخورد شود. برخی چهره‌های عمومی به طور آشکار تجربه اوتیستیک یا پیشینه تشخیص Asperger خود را بازگو کرده‌اند. برخی دیگر بر پایه حدس، زندگی‌نامه، یا ادعاهای دست‌دوم در فهرست‌های آنلاین گنجانده شده‌اند. حدس‌زدن درباره عصبیت فرد دیگر می‌تواند نادرست و ناعادلانه باشد.

درس بهتر این نیست که اوتیسم نبوغ می‌آفریند، یا این‌که هر فرد اوتیستیک استعداد خارق‌العاده‌ای دارد. درس بهتر این است: افراد اوتیستیک متنوع‌اند. برخی رهبران عمومی‌اند. برخی متخصصان خصوصی. برخی نیاز به حمایت گسترده دارند. برخی هنوز در تلاش‌اند تا از عهده کارهای روزمره‌ای برآیند که دیگران به سختی متوجه آن می‌شوند. همه سزاوار احترام‌اند، بی آن‌که مجبور باشند درخشش خود را اثبات کنند.

راهی ملایم برای کشف الگوهای خودتان

اگر عبارت asbergers disease شما را به این‌جا آورده، احتمالاً در آغاز یک پرسش شخصی ایستاده‌اید، نه این‌که به دنبال تعریفی کتاب‌درسی باشید. با کنجکاوی آغاز کنید، نه با فشار.

چند مشاهده را بنویسید:

  • کدام موقعیت‌های اجتماعی برایتان آسان‌تر است، و کدام یک شما را فرسوده می‌کند؟
  • چه ورودی‌های حسی بدن‌تان را منقبض یا حواس‌پرت می‌کند؟
  • چه روتین‌هایی به شما کمک می‌کند احساس ثبات کنید؟
  • چه علایقی به شما انرژی و تمرکز می‌دهد؟
  • چه زمانی ماسک می‌زنید، و پس از آن چه هزینه‌ای می‌پردازید؟
  • چه حمایتی می‌تواند زندگی روزمره را کم‌فرسودگی‌تر کند؟

اگر تصمیم به ارزیابی رسمی گرفتید، می‌توانید این یادداشت‌ها را به یک درمانگر، روان‌شناس، پزشک، یا ارزیابی‌کننده آشنا با اوتیسم ببرید. همچنین می‌توانید همین حالا از آن‌ها برای تنظیم محیط خودتان استفاده کنید: برنامه‌های روشن‌تر، فضای کار آرام‌تر، زمان بازیابی پس از رویدادهای اجتماعی، دستورالعمل‌های نوشتاری، ابزارهای حسی، و ارتباط مستقیم‌تر.

به عنوان نقطه آغازی کم‌فشار، AspieQuiz.org یک فضای ملایم برای سامان دادن مشاهدات شما فراهم می‌کند تا درباره ویژگی‌های ASD بیشتر بیاموزید. هدف تحمیل یک برچسب نیست. هدف درک الگوهای خودتان با شفقت بیشتر، و انتخاب گام‌های بعدی متناسب با زندگی‌تان است.

گام‌های بعدی ملایم پس از بازتاب

پرسش‌های متداول

سه علامت اصلی Asperger چیست؟

توصیف‌های قدیمی اغلب ویژگی‌های Asperger را در سه گروه دسته‌بندی می‌کردند: تفاوت در تعامل اجتماعی، تفاوت در ارتباط، و علایق و رفتارهای محدود یا تکراری. زبان امروز ASD معمولاً از تفاوت در ارتباط اجتماعی به همراه رفتارها، علایق، روتین‌ها یا الگوهای حسی محدود یا تکراری سخن می‌گوید. در زندگی واقعی، این موارد می‌توانند از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت بروز کنند.

امید به زندگی فرد دارای Asperger چقدر است؟

هیچ عدد واحدی برای امید به زندگی فرد دارای سندرم Asperger یا ASD سطح ۱ وجود ندارد. خود اوتیسم طول عمر ثابتی را تعیین نمی‌کند. سلامت کلی می‌تواند تحت تأثیر عوامل بسیاری باشد، از جمله وضعیت‌های جسمی یا روانی هم‌زمان، دسترسی به مراقبت، ایمنی، استرس، حمایت اجتماعی، و کیفیت زندگی. نگرانی‌های مربوط به سلامت یا ایمنی را باید با متخصصان واجد شرایط در میان گذاشت.

یک فرد دارای Asperger چگونه است؟

بزرگسالی که با Asperger احساس همخوانی می‌کند، ممکن است مستقیم صحبت کند، به جزئیات توجه داشته باشد، به روتین‌ها پایبند باشد، به ورودی حسی حساس باشد، به موضوعات خاصی علاقه عمیق داشته باشد، و گاه در برابر ابهام اجتماعی خسته شود. اما یک تصویر واحد وجود ندارد. افراد اوتیستیک از نظر شخصیت، توانایی، فرهنگ، سبک ارتباط و نیازهای حمایتی تفاوت بسیار زیادی دارند.

۱۲ نشانه Asperger چیست؟

هیچ استاندارد رسمی "۱۲ نشانه" وجود ندارد. الگوهای رایج در بزرگسالان می‌تواند شامل خستگی اجتماعی، درک تحت‌اللفظی، علایق قوی، حساسیت حسی، نیاز به روتین، دشواری با نشانه‌های غیرمستقیم، ناهماهنگی گفت‌وگو، ماسک‌زنی، shutdown یا meltdown، تمرکز عمیق، نگرانی شدید نسبت به عدالت، و احساس متفاوت بودن با همسالان باشد. یک فهرست کنترلی می‌تواند از بازتاب پشتیبانی کند، اما جایگزین ارزیابی تخصصی نمی‌شود.

آیا Asperger همان اوتیسم است؟

در زبان بالینی امروز ایالات متحده، Asperger امروزه عموماً در چارچوب اختلال طیف اوتیسم درک می‌شود. بسیاری از افرادی که روزگاری به عنوان "دارای Asperger" توصیف می‌شدند، اکنون ممکن است به عنوان اوتیستیک، یا دارای ASD با نیاز حمایتی کمتر توصیف شوند. زبان هویت شخصی همچنان می‌تواند متفاوت باشد.

چرا "asbergers disease" بهترین عبارت نیست؟

"Asbergers" یک املای رایج نادرست است، و "disease" (بیماری) می‌تواند برداشت نادرستی ایجاد کند. ASD یک عفونت نیست، و نه وضعیتی که نیاز به "حذف" داشته باشد. این یک تفاوت عصبی-رشدی است که ممکن است هم نقاط قوت و هم نیازهای حمایتی را در بر گیرد. عبارات دقیق‌تر شامل اختلال طیف اوتیسم، ASD، ویژگی‌های اوتیستیک، یا سندرم Asperger هنگام بحث درباره اصطلاحات قدیمی یا هویت شخصی است.